Mario Strikers Battle League Football - Meer nadelen dan voordelen

  • Review

  • 14-06-2022 08:00

  • Willem

8

Het is nog altijd een speciaal moment wanneer Nintendo de kluis in duikt en besluit om oude franchises af te stoffen voor een nieuw deel. Door de jaren heen zijn er zoveel series geweest die na één of twee delen nooit meer het daglicht hebben gezien. Mario Strikers was jarenlang onderdeel van deze groep. Deze voetbalgames hebben voor mij en vele anderen een speciale plek in het hart. Mario en vrienden gingen niet alleen de strijd aan met elkaar op het veld, maar werden ook afgebeeld alsof ze in de kleedkamer met elkaar op de vuist gingen. In Battle League trekken de hoofdpersonen van het Mario-koninkrijk hun tenue weer aan, maar met een opvallend gebrek aan content, toegankelijkheidsopties en variatie is Battle League niet de terugkeer waar ik op had gehoopt. Sterker nog, hoe deze game op lancering is aangeboden voelt aan als een Nintendo dat snel wil scoren, maar nog niet klaar is voor de kampioenschappen.

Voor wie er niet bekend mee is. Mario Strikers Battle League is een voetbalgame waarbij er geen regels gelden. Je trapt, passeert en schiet een bal in een netje terwijl je tegenstanders ongestraft mag tackelen en bekogelen met bommen, schildjes en bananen. Ieder team bestaat uit vier spelers (vijf als je de automatische keeper BoomBoom meerekent), waarvan elk een hoofdpersoon is uit het Super Mario-universum. Wat je misschien het beste kent van Mario Strikers is het superschot, waarvan elk personage een unieke variant heeft. In deze game gebeurt dat door middel van de Hyper Strike. De speler die deze power-up heeft bemachtigd én het voor elkaar weet te krijgen om hyper-meter op de twee juiste momenten te stoppen, neemt een krachtig schot op doel dat maar liefst twee punten waard is als deze scoort. Al deze elementen maken Mario Strikers tot een agressieve en snelle pot voetbal die nog altijd ideaal is voor pick-up en play potjes. Matches duren ongeveer vier minuten en goed samenspel wordt absoluut beloond met betere schoten als je een perfecte timing hebt. 

In de kern is Mario Strikers: Battle League daarmee niet anders dan voorgaande delen.

Alleen maar kapiteins aan het roer

Tenminste, dat lijkt zo op het eerste gezicht. In voorgaande delen koos je één teamcaptain (een Mario, Luigi, Donkey Kong, Peach, etc.) en werd de rest van het team aangevuld met sidekicks als toads, Koopas en Birdos. Dit is compleet de deur uit gedaan in Battle League want er staan alleen maar captains op het veld. Dit verandert de dynamiek van het spel aanzienlijk, omdat elke speler hyperstrikes kan uitvoeren en ook elke kapitein zijn of haar eigen onderscheidende eigenschappen heeft. Toad en Peach zijn bijvoorbeeld snelle spelers met een hoge speed statistiek, terwijl Donkey Kong en Bowser een hoge strength hebben. Op papier klinkt dit als een manier om gameplay meer te personaliseren, maar in de praktijk merk je vrijwel direct dat het overzicht en het tactisch inzetten van je captain verwatert. Waar voorheen één Waluigi werd vergezeld door drie Toads, merkte ik dat ik vrijwel continu aan het speuren en zoeken was over het veld naar wie de bal bezat en welke captain ik aan het besturen was. De speler die de controle heeft wordt met een groot cijfer aangegeven, maar het passen en constant worden getackeld zorgt ervoor dat de chaos niet meer leuk is, maar onoverzichtelijk. Dit laat matches te ongecontroleerd aanvoelen, waardoor ik te vaak na twee of drie minuten in een match het spoor compleet bijster was. 

Om in één oogopslag te zien wie je bestuurt blijft een uitdaging, zeker in beweging.

Klooien in de kledingwinkel

De andere grote toevoeging die alles in Battle League beïnvloed is de toevoeging van gear. Deze kledingstukken beïnvloeden de statistieken van je captain merkbaar. Ieder kledingstuk haalt één eigenschap omhoog en één eigenschap omlaag, en hierdoor kan je een persoonlijke speelstijl of team samenstellen. Het probleem is echter dat de gear-opties nogal magertjes aanvoelen. Je kan alle kledingstukken combineren, maar ik merkte dat door hard in te zetten op één eigenschap maximaliseren je al een onoverwinnelijk obstakel kan worden tijdens het spelen. Mijn hoofdteam bestond uit Bowser, Donkey Kong, Rosalina en Waluigi. Waarbij Bowser en Donkey Kong uitgedost waren met maximale strength en elke speler omver bliezen. Het gebruik van gear voelt ongebalanceerd en gear kan alleen worden gekocht met coins die je verdient door online matches te winnen of door de singleplayer cups te spelen. Ieder personage heeft ongeveer twintig stukken gear om uit te kiezen. Het is echter zo dat zodra je hebt besloten wie de leden van je vaste team worden je direct daar gear voor gaat kopen. Het kopen van gear voelt hierdoor eerder als een zinloze progressie stop, dan als een beloning voor goed spel. Het kan goed mogelijk zijn dat er in de toekomst meer outfits zullen worden toegevoegd aan Battle League, maar daarbij vrees ik voor de balans die dit gaat hebben op het spel.

Wacht, dat was het?

En misschien is dat gebrek aan content wel de grootste zonde van Battle League. Nintendo heeft de smaak te pakken gekregen van post-launch content met hun recente Mario Sports games. Mario Tennis Aces en tot op zekere hoogte Mario Golf: Super Rush lijken vandaag de dag helemaal niet meer op de games die ze tijdens hun lancering waren. Mario Strikers: Battle League is karig op het moment van schrijven. Karig voelt  misschien zelfs nog als een te groot compliment. De game heeft slechts tien speelbare personages, maar zes cups voor single player (iedere cup richt zich op een specifieke eigenschap en moeilijkere varianten worden vrijgespeeld na het halen van de zesde cup) en, op het moment van schrijven, de Strikers Club mode die pas tien dagen na de lancering van de game live gaat. De game richt zich puur en alleen op online en lokale multiplayer. Daar is op zich niets mis mee, maar door het gebrek aan variatie in de personages ben je ook hier waarschijnlijk heel snel op uitgekeken.

Ook de stadions voelen belachelijk karig. In de marketing en presentatie stelt de game het ‘fuseren’ van stadions voorop. Ieder team kiest een eigen stadion en beide helften worden met elkaar gecombineerd tot één voetbalveld. Het probleem is echter dat er vrijwel geen enkele onderscheidende elementen zijn per stadion. Of je nu op het Bowser-stadion, het spook-stadion of het paddestoel-stadion speelt, je ziet geen enkel cosmetisch verschil. Het spook-stadion heeft niet eens Boos in het publiek, maar nog steeds enkel Koopa’s, Yoshi’s en Shy guys op de tribune. En dan hebben we het nog steeds alleen maar over cosmetische aanpassingen. De stadions zelf hebben op geen enkele manier impact op het spel en zijn puur anders omringende grasvelden. Mario Strikers Charged op de Wii heeft fantastische gimmick stadions met wervelstormen, regen, Thwomps, en zelfs zonnenstralen die spelers kunnen verblinden. Als deze aspecten aanwezig zouden zijn in Battle League zou het niet alleen de gameplay enorm verfrissen, maar ook nog een goede reden zijn waarom je bepaalde stadions wil mixen. Maar ook hier komt Battle League weer weg met het absolute minimum en voelen de stadions en één van de visuele kernaspecten leeg en zinloos aan.

Leuk op een afstandje, maar op het veld zie je er niets van.

Aandacht aan de details

Toch heeft Battle League iets dat mij tijdens de matches echt deed opleven. De personage-animaties zijn van topkwaliteit. De manier waarop personages als Donkey Kong, Waluigi, Luigi en Peach bewegen en reageren op de match is werkelijk van fenomenale klasse. De personages voelen niet als de standaard Mario-modellen zoals je ze hebt gezien in oudere sporttitels als Mario Tennis: Ultra Smash, Mario Golf: Toadstool Tour of zelfs de originele Mario Strikers. De manier waarop Waluigi zich extra flamboyant gedraagt aan de bal en waarop hij in elkaar zakt van shock als de tegenstander weet te scoren is meesterlijk. Ik heb het hier niet eens over de animaties van de hyperstrikes, die de kracht van de schoten benadrukken met een visuele explosie aan kleur en beweging. Juist de animaties op het veld  zijn tijdens het spelen zo levendig dat het mij des te meer gefrustreerd maakt dat de content zo karig aanvoelt. Ook de muziek is een geweldige mix van rock-remixes van allerlei nummers uit andere Mario games. Van Super Bell Hill uit 3D World tot aan Luigi’s Mansion, iedere track versterkt het gevoel van de strijd op het veld. Het is soms lastig te horen door het scala aan geluidseffecten, geschreeuw en explosies maar dit is een goede soundtrack waar menig Mario-fan veel plezier uit zal halen.

Ontoegankelijk en onaanpasbaar

Ten slotte vind ik het belangrijk om te vermelden dat de game vrijwel geen aanpasbare opties heeft. Als je speelt worden er twee soorten controls aangeboden voor het wisselen van spelers, automatisch of handmatig. Persoonlijk speel ik op de automatische mode en wissel ik alleen van speler als ik opeens moet verdedigen, maar dit is echt afhankelijk van je eigen speelstijl. Wat ik echter wel teleurstellend vind, is dat het niet mogelijk is om de besturing aan te passen. Knoppen zijn vooraf ingesteld en je moet daar maar aan wennen. Rennen bijvoorbeeld, gaat alleen via de ZR-knop en dit kan het lastig maken voor sommige spelers om tegelijkertijd te ontwijken met de R-knop. Ook is het niet mogelijk om aan te passen met elke knop je kan schieten op doel, wat bij lokale multiplayer nog wel eens  zorgde voor de nodige verwarring. Je moet nogal veel toetsen onthouden, wat de instap voor nieuwe spelers iets lastiger maakt.

Ook in co-op samenspelen is het overzicht lastig bij te houden. Vrijwel iedere match raakten ik en mijn medespeler kwijt wie er aan de bal was en wanneer. Dit zou veel makkelijker kunnen worden opgelost met duidelijke naamkaartjes en een betere indicator voor de bal, maar ook hier laat Battle League veel te wensen over. In co-op is samenspel echt van belang, maar er is geen manier om te communiceren naar je medespelers in online wedstrijden. Geen menuutje met snelle reacties om iets aan te geven als ‘pass naar mij’ of ‘pak een voorwerp’ naar je medespeler. Hierdoor ben je eigenlijk alleen maar aangewezen op voice chat en als je in een team van twee moet spelen met een willekeurige andere speler  is dit niet iets waar iedereen op zit te wachten. De game benadrukt samenspel enorm en zeker in co-op, waarbij je de gehele tijd wisselt van captains, maar geeft geen middelen om dat samenspel soepel te laten verlopen. Het mantra: “Zoek het zelf maar uit” is erg frustrerend als je bent aangewezen op teamwork. Ik denk dat menig voetballer je dat ook kan vertellen.

Conclusie:

De vraag waar ik mee achter blijf is: Waarom? Waarom zou je de moeite doen om Mario Strikers in deze specifieke vorm terug te brengen? Alle nieuwe toevoegingen, van de meerdere captains, tot het combineren van stadions en het toepassen van gear lijken af te leiden van wat Mario Strikers zo toegankelijk en vermakelijk maakte. Het lijkt bijna alsof Nintendo een live-service game wilde aanbieden voor spelers, maar halverwege besloot om er toch een premium release van te maken en het te verkopen voor de volle mep. Deze game had ideaal kunnen werken als het een exclusieve titel voor Nintendo Switch Online Expansion Pack  was geweest. De game leunt heel hard op de (online) multiplayer, het verdienen van coins voor nieuwe voorwerpen en (waarschijnlijk) de competitieve club-competities. Maar nu, direct na de release van het spel, is Mario Strikers: Battle League te karig om aan iemand aan te raden die niet ingesteld is op competitieve voetbalgames.

De belofte van post-launch content hangt als een donkere wolk over deze game. Deze review voelt daarom ook vrij beperkt, omdat ik nu al weet dat deze game over een half jaar waarschijnlijk compleet anders aanvoelt. Ja, de basale gameplay is goed en absoluut vermakelijk. Maar er zijn hier bewuste keuzes gemaakt om content achter te houden en langzaam door te laten druppelen voor later. Mario Strikers: Battle League voelt hierdoor helemaal niet als een league, maar als een proof of concept. De wens om in te haken op de nostalgische gevoelens voor Mario sportgames die innoverend en creatief waren. Die je  samen met je vrienden maar opnieuw bleef spelen omdat andere voetbalgames er traag en saai door aanvoelden. Het trieste aan Mario Strikers Battle League is dat het voor mij is veranderd in datgene wat de andere voetbalgames oninteressant maakten: saai. En voor een Mario Strikers game voelt dat als de grootste doodzonde. Dat is iets wat waarschijnlijk zelfs post-launch content niet kan repareren.

5.5

N1-score

  • + Sterke animaties laten de personages tot leven komen
  • + In de kern zit de voetbal gameplay nog leuk in elkaar
  • + Goede soundtrack met vette remixes
  • - Te weinig content om je lang mee te vermaken
  • - Gear-systeem voelt té eentonig
  • - De game zal het moeten hebben van de post-launch content
  • - Geen toegankelijkheidsopties

Deel deze review:

Over Willem

Als redacteur en reviewer voor N1-UP stort Willem zich in het avontuur. Zijn specialisatie zit hem in abstracte indie-games, actie-spellen, thematische verhalen en de singeplayer avonturen. Zodoende heeft hij Hyrule al talloze keren gered van het kwaad en iedere Pokémon die ooit heeft bestaan gevangen. In zijn vrije tijd werkt hij graag aan het maken van video's en ook in-game fotografie is één van zijn grote passies. Voor vragen kan je hem altijd stalken op twitter: www.twitter.com/whilhorst

Lees meer over Willem

Recente artikelen

3

Livestream DonderdagStream - Let's Play Bayonetta 2 in het Koopa Café!

28-09-2022

6

Mitch

0

Nieuws Capcom Fighting Collection krijgt gratis QoL-update

28-09-2022

2

Robin

1

Nieuws Fan maakt Super Mario Bros. 5 in Super Mario Maker 2

28-09-2022

4

Robin

Discussieer met ons mee!

DenHette

14-06-2022

#5397

Heel jammer, maar ik ben het hiermee eens. De Wii hangt hier nog netjes aangesloten met als vrijwel enig nut om Mario Strikers Charged (vrij regelmatig) te spelen. Ik ben Battle League dan ook meteen gaan halen.

Voor mij zijn er 3 factoren die dit spel gewoon een niveautje naar beneden halen en het gebrek aan modes is er niet eens één van. 

  1. De special shots van de sidekicks in charged voegden zo veel karakter toe. Deze zijn nu vervangen door gewone shots voor iedereen (en de sidekicks zijn gewoon weg, wat het totaal aantal karakters veel lager zet).
  2. Dit punt volgt het vorige op, naast de special shots waren er in charged een soort evasieve maneuvers die je met een druk op het dpad kon activeren. Elk karakter was hier vrijwel uniek in, Boo kon een eindje teleporteren, Hammer Bro kon een hamer onder zich neergooien, Toad kon (als je goed timede en exact de juiste hoek wist te vinden zelfs over de keeper) springen, Dry Bones kon oprollen, enz, enz. Van dit alles heeft één maneuver het gehaald: de basic dodge die Mario had. Die hebben ze nu gewoon aan iedereen toegekend.Is het op deze manier eerlijker en makkelijker gebalanceerd? Ja. Maakt het dat de karakters allemaal hetzelfde aanvoelen met weinig verschillen op animaties en een paar (door gear verwaarloosbare) kleine nummerverschillen? Jammer genoeg ook ja. Het Kleine roster is jammer en al helemaal vreemd als je bedenkt hoe gestandardiseerd de movesets geworden zijn tegenover Charged. Het zou net makkelijker moeten zijn om karakters te implementeren zonder bovenstaande 2 punten. Maar dat alles terzijde maakt dit het zicht op nieuwe karakters ook minder interessant. Stel je voor dat elk nieuw karakter in Smash een echo fighter (andere look, zelfde moveset) van Mario was met een unieke animatie voor de Final Smash. De hype zou compleet niet te vergelijken zijn met de gekte die we steeds kregen om een announcement.
  3. De arena's. Zoals je aanhaalt in je review zouden ze volgens de marketing bijna de focus van dit spel moeten zijn, maar ze voelen gewoon allemaal hetzelfde. Charged had alle arena's van het voorgaande deel en unieke gimmicks in bijna alle nieuwe stadia.Waren ze balanced? Absoluut niet! Maar de chaos die ze brachten maakten Mario Strikers Charged net zo uniek. Je had steeds de optie (online jammer genoeg toen niet omdat je telkens op een random arena uitkwam) om op een normaal veld in verschillende thema's te spelen, maar je kon ook voor absolute onzin kiezen. Voor een spel dat zijn intro opent met een blik op de velden, is het jammer dat het zo fel moet onderdoen voor zijn eigen voorganger op dat vlak.

Ik krijg heel fel het gevoel dat dit spel een opvolger wil zijn voor het GameCube deel van de serie en compleet negeert dat daar al een vervolg op was.

Yosher

14-06-2022

#5398

Man, ik ben het denk ik nog nooit zo eens geweest met een review. Dat is tegelijk een opluchting maar ook best frustrerend. Dat eerste omdat ik bij ben dat ik niet de enige ben die het zo voelt, en dat tweede omdat ik echt, ECHT wou dat deze game beter uit de verf zou komen...

Moet trouwens nog wel één ding toevoegen aan de review: je KUNT de arena meer aanpassen zodat het anders oogt. Maar alle aanpasbare, cosmetische onzin is vergrendelen in de online clubs. He kunt hier altijd matches spelen en Tokens verdienen (wat weer anders is als coins: waarom twee verschillende valuta in zo'n karig spel???), en die gebruik je om cosmetische dingen te ontgrendelen. 

Maar waarom is dit in godsnaam verstopt achter een online modus? Waarom kun je dit niet offline vrijspelen? En sterker, waarom kun je dit niet offline aanpassen, nadat je het HEBT vrijgespeeld? Je kunt het echt alleen offline gebruiken als je een stadium hebt gemaakt, en dan kun je ook echt alleen dat ene aangepaste stadium gebruiken of een van de vijf stadium die er standaard inzitten, die allemaal zoals in de review benoemd tijdens de gameplay hetzelfde ogen. Heel frustrerend, vooral voor iemand als ik die online gamen niet zo heel interessant vind op een enkele game na (zoals Splatoon).

Dat laatste punt, online, vind ik nog eens extra frustrerend ook omdat voorheen, dit soort games altijd een feest waren om offline te spelen, en als je online wilde spelen voor games die dit hadden, kon je dat doen, maar was de focus hier niet zo nadrukkelijk op gelegd. Als je het mij vraagt, moet de standaard zijn voor de meeste online games dat alle features die online beschikbaar zijn, ook offline beschikbaar moeten zijn. Op dingen na door offline misschien minder haalbaar zouden zijn, maar daar zit in Strikers niet echt veel van in. 

Wat ik trouwens zelf denk dat er in had moeten zitten is een soort career mode. Gewoon een aantal clubs (online EN offline, dat laatste gebruik makende van CPU clubs of meerdere clubs tussen vrienden tijdens een feestje ofzo), die elk twee keer met elkaar de strijd aan gaan en zo punten scoren gebaseerd op winst, verlies of gelijkspel. Zoals het in het echt ook wordt gedaan dus, en wat ook in een game als FIFA zit volgens mij. 

Deze modus alleen al zou het spel en stuk interessanter maken, al is het natuurlijk de vraag hoe lang je naar dezelfde velden en dezelfde personages kunt kijken vanwege dat enorm karige aanbod. Grappig genoeg heeft het spel niet eens zo HEEL veel minder personages als het origineel op de GameCube. Dat had je er 13, nu heb je er 10. Maar omdat je nu dus alleen maar captains hebt, heb je al deze personages veel sneller gezien dan voorheen.

En dan heb je inderdaad nog die twee eerste punten die DenHette aankaart. Personages voelen hier weinig uniek meer aan, en dat is echt super jammer. Het had wel meer gebalanceerd gemogen in Charged, sure, omdat bepaalde personages echt enorm makkelijk konden scoren met hun unieke vaardigheden als ze eenmaal een beetje ruimte kregen. Maar dat was tegelijk ook een deel van de charme in die game en ik vond het heerlijk. Niks daarvan is hier terug te zien helaas. 

Echt zo, zo enorm jammer, ik keek echt uit naar deze game, maar het is gewoon weinig genieten op deze manier. Dat vind ik nog triester dan ik dat vond in Mario Tennis Aces en Mario Golf Super Rush, omdat ik hier echt een stuk meer naar uitkeek ook. 

Heb trouwens het gevoel dat Nintendo zelf achter veel van deze keuzes zit. De mensen bij Next Level Games hebben er echt wat van proberen te maken heb ik het gevoel maar door bepaalde restricties die Nintendo hij oplegt komt het gewoon raar uit de verf. Want waarom zou een game die een compleet andere developer heeft gemaakt dan die tennis en golf games dezelfde benadering gebruiken van een karige release en vervolgens langzaam content binnen laten druppelen? Het is mogelijk natuurlijk maar volgend mij is dit gewoon een domme restrictie die Nintendo ze heeft opgelegd. 

Eerlijk gezegd, net als tennis en golf, denk ik dat ik de game na het openingsweekend al gezien heb. En bij die andere games komen ze me ook niet terug halen met content updates. Dus dan is de vraag of dat hier wel gaat lukken. Maar ik betwijfel het. Die eerste zure indruk is er al, en die is bij die andere twee games tot op de dag van vandaag nog steeds niet weg. 

Als ze dit bij de volgende Mario sport game flikken laat ik hem mooi liggen tot ze de game af hebben. Echt zo enorm jammer dit...

DetectivePikachu

14-06-2022

#5399

Deze review aandachtig gelezen en praktisch alle redenen opgenoemd, waarom ik voor deze game afgehaakt ben. Het is inhoudelijk niet heel veel meer dan die gratis First Kick demo, waar ik snel mee klaar was. Totaal onoverzichtelijk wie de bal had en waar of waar de bal in z’n geheel was in de chaos. Een verhaalmodus zoals in Tennis Aces of een carrièremodus was heel welkom geweest. Voor een eenzijdige multiplayer partygame gelijk de volle mep betalen gaat er bij mij niet in. Ik wacht op een actieprijs of tot de aanvullende dlc het de hoge prijs waard maakt.

(Overigens mag ook de bezem door deze review, er staat een keer “capitein” en staan er her en der dubbele spaties.)

Paul

14-06-2022

#5400

Zonde, deze slaan we dan maar over. 

Duncmasta

14-06-2022

#5401

Jammer. Ik zocht naar een leuk Fifa alternatief op de Switch, maar dit wordt hem niet.

Martijn

14-06-2022

#5405

Echt jammer, dit. Het zag er goed uit, maar als ik al die negativiteit lees? Ik ga 'm nog niet halen. Misschien als Nintendo nog heel wat toevoegt, maar dan heb ik het over meer dan slechts wat nieuwe spelers. Meer om jezelf mee bezig te houden! Het is nu net alsof ze dachten: "We hebben genoeg om de trailer mooi te maken. Als de mensen enthousiast zijn, kopen ze het spel toch wel. We zien later wel wat we nog toevoegen...".

Geen fijne gedachte, want het zag er niet slecht uit. Wat mij betreft hadden ze deze nog lang uitgesteld. Om te beginnen met een jaar. Tien spelers is gewoon weinig. Dan mis je teveel fan-favorieten zoals Daisy, Diddy Kong, Bowser Jr, etc. Die horen ook in de basisgame thuis! Waarom kon dat op de Wii wel, maar nu niet meer? Ook lees ik iedere keer dat het spel inhoudelijk tekort schiet. Te weinig velden, te weinig spelopties, te weinig inhoud. Zorg ervoor dat mensen zich lang kunnen vermaken! Dit is een Mario-sporttitel van zo'n 60 Euro! Mét de mascotte van het bedrijf dus! Kom dan niet met een halve game aanzetten! Mooi dat de basis van het spel af is, maar bouw 'm dan wel eerst uit tot volwaardige game. Niet ná de release!

We zullen zien hoe het spel zich ontwikkeld. Geen latere releasedatum, maar wel een latere aankoopdatum voor mij. Maak dat spel eerst maar eens af. Dan zien we wel of ik hem alsnog ga kopen. Het is echt zonde, want ik stond op de release-dag op het punt deze te halen, maar kon mezelf er nog niet toe zetten. Ben die dag zelfs bij de Game Mania geweest, zónder aankoop. Hij leek mij echt tof, maar helaas... Nog niet.

De nieuwe aankoopdatum voor Mario Strikers: Battle League Football leg ik voor mezelf alvast ergens in 2023 neer, voordat ik beslis hem alsnog te halen. Is die game al uit? Voor mij voorlopig nog even niet... 

Mitch

14-06-2022

#5410

De review snijdt goede punten aan, maar ik vermaak me teveel met de game momenteel om me er druk over te maken.

De basisgameplay is gewoon steengoed en de club modus barst van de potentie, waarvan ik goede hoop heb dat die waargemaakt wordt

Garrus

14-06-2022

#5412

Helaas.. dit zet jammerlijk genoeg de ''No effort, no soul'' methode van Nintendo voort die ze al een paar jaar lang voortzetten. Heel af en toe zijn er toppertjes die ook écht shinen (Kirby and the Forgotten Land, Smash Ultimate, BotW) Maar de meeste Nintendo games tegenwoordig hebben simpelweg niet meer die unieke charme die je vroeger wel eens zag in games zoals Mario Power Tennis or F-Zero GX

Nintendo speelt het veel te safe en dat zie je helaas echt terug in hun games.